ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧಿಯ ಕ್ರಾಂತಿ

0
179

✍️ ಹಾದಿ

​ಒಂದು ಕನ್ನಡಿಯು ತನ್ನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಅದರ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಾದರಸದ ಲೇಪನ ಮತ್ತು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ, ಮಾನವ ಜೀವನ ಇಂದು ಪ್ರತಿಬಿಂಬವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸದ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತಾಗಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ನಾಲಗೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಹೇಳಿ, ಕೈಗಳಿಂದ ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವ ವೈರುಧ್ಯವೇ ಇಂದಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ. ಈ ಅಂತರವನ್ನೇ ನಾವು ‘ಕಾಪಟ್ಯ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು. ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮುಖವಾಡವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಮಾನವನು, ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ವಂಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ‘ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪರಕೀಯತೆ’ಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅವನ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹೊರಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಒಳಗೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಉರಿಯುವ ಈ ವೈರುಧ್ಯವೇ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿನ ಅಪನಂಬಿಕೆಗೂ, ರಾಜಕೀಯದ ಅವಕಾಶವಾದಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಅಭದ್ರತೆಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವು ಒಂದು ಮರವೆಂದಾದರೆ, ಕಾಪಟ್ಯವು ಅದನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ತಿಂದುಹಾಕುವ ಹುಳು. ಅದು ಹರಡಿದಾಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೊಂಡಿಗಳು ಕಡಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬುನಾದಿಯೇ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತದೆ.

​ಈ ಮಹಾರೋಗಕ್ಕೆ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರವೇ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರುವ ‘ನಿಯ್ಯತ್’ (ಸಂಕಲ್ಪ/ಉದ್ದೇಶ). ಇದು ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಂತರಂಗ ಮತ್ತು ಬಹಿರಂಗವನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುವ ಮಾನವನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಮೂಲ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿದೆ. “ಕರ್ಮಗಳು ಉದ್ದೇಶದ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು (ನಿಯ್ಯತ್) ಆಧರಿಸಿವೆ” ಎಂಬ ಪ್ರವಾದಿ ವಚನವು ಈ ಸತ್ಯದತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸಿರು ಮತ್ತು ಚಲನೆಯು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುರಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರಲು ಇರುವ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಬರಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ವಸ್ತುವಾಗುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ‘ದೇವರು ನಿಮ್ಮ ರೂಪಗಳನ್ನಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ’ ಎಂಬ ಅರಿವು ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವಯಂ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.

​ಅರೇಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯ ‘ನವ’ ಎಂಬ ಮೂಲಪದದಿಂದ ‘ನಿಯ್ಯತ್’ ಎಂಬ ಪದದ ಉದ್ಭವ. ಈ ಪದಕ್ಕೆ ‘ಉದ್ದೇಶ’ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ‘ತಿರುಳು’ ಅಥವಾ ‘ಬೀಜ’ ಎಂದರ್ಥ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವೃಕ್ಷದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೀಜದೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವಂತೆ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಮಾಡುವ ವಿಶಾಲವಾದ ಕರ್ಮಗಳ ಆತ್ಮವು ಅವನ ನಿಯ್ಯತ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಗೂಢವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಬಾಹ್ಯವಾದ ಕೇವಲ ಆಸೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ಹೃದಯದ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಣವಾಗಿದೆ. ಬಾಹ್ಯ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ‘ಕರ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಾದರೆ, ಆ ಚಲನೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕನ್ನು ನೀಡುವ ಆಂತರಿಕ ‘ತಿರುಳೇ’ ನಿಯ್ಯತ್.

​ಅಂತರಂಗ ಮತ್ತು ಬಹಿರಂಗ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯನ್ನು ನಿಯ್ಯತ್ ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿರಿಸುತ್ತದೆ. ಗಾಜಿನ ಪಾತ್ರೆಯಂತೆ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪಾರದರ್ಶಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ಅಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳು ಹೃದಯದ ವಿವರಣೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ನಡುವಿನ ಈ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಮಾಧಾನವು ಅಪರಿಮಿತವಾದದ್ದು. ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧವು ಮುಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ‘ಏಕತೆ’ಯುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರವೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗುಣಕಾರಿಯಾಗಬಲ್ಲ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುವ ಹುಳುಕುಗಳು ಮರಕ್ಕಂಟಿದ ಬಾಹ್ಯ ಶೃಂಗಾರಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಬೇರುಗಳಲ್ಲೇ ಇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು.

​ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿ ನಿಲ್ಲುವ ವೃಕ್ಷದಂತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯ. ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಆ ಬೇರುಗಳೇ ವೃಕ್ಷದ ನಿಲುವು ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುತ್ತವೆ. ಬೇರುಗಳಿಗೆ ರೋಗ ತಗಲಿದರೆ, ಎಲೆಗಳ ಹಸಿರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಹೂವುಗಳ ಸುಗಂಧವಾಗಲಿ ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಾನವ ಜೀವನದ ಆ ‘ಬೇರೇ’ ನಿಯ್ಯತ್. ಆಂತರಿಕವಾದ ಆ ಬೇರು ಶುದ್ಧವೂ ದೃಢವೂ ಆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜೀವನವೆಂಬ ವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಸಂಧತೆಯ ಚಿಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯ ಹಣ್ಣುಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

​ಮಾತು, ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋಗುವ ಜೀವನವೇ ಧನ್ಯ. ಕಾಪಟ್ಯದ ಬಂದೀಖಾನೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಹಿಂತಿರುಗಲು ನೀಡುವ ಕರೆಯೇ ನಿಯ್ಯತ್. ಆ ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ ನೆಲಸುವ ಹೊಸ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚ ಜನ್ಮತಾಳಲು ಸಾಧ್ಯ.