✍️ ಮೌಲಾನಾ ಸೈಯದ್ ಅಬುಲ್ ಅಲಾ ಮೌದೂದಿ
ಖ್ಯಾತ ಇಸ್ಲಾಮೀ ಚಿಂತಕರು
ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅದರ ಶುದ್ಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಸಂಶೋಧನೆ, ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ತೋರುವ ನಿಷ್ಠೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಉಳಿದ ಶಕ್ತಿಗಳ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇದರ ಮೂಲಕವೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ವಿಜ್ಞಾನ ನೀಡಿದ ಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆದ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ‘ನಾಗರಿಕತೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ನೆನಪಿರಲಿ, ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಪ್ರಗತಿಯು ಮಾನವಕುಲದ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಬಹುದಾದಂತೆಯೇ, ಸರ್ವನಾಶವನ್ನೂ ಮಾಡಬಲ್ಲವು.
ಯಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದ ತಕ್ಷಣ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬದಲಿಗೆ ರೈಲು, ಮೋಟಾರು ಬೈಕು, ಹಡಗು ಮತ್ತು ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ಇಲ್ಲವೇ ಹಳೆಯ ಅಂಚೆ ಪತ್ರಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತಂತಿ, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ವೈರ್ಲೆಸ್ ಮೂಲಕ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಮನುಷ್ಯ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ತಾಂತ್ರಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಸುಖವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತವೋ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಸಂಕಟ ಮತ್ತು ವಿನಾಶವನ್ನೂ ತರಬಲ್ಲವು. ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಬಳಿ ಕೇವಲ ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಅವನ ಬಳಿ ಮೆಷಿನ್ ಗನ್ಗಳು, ವಿಷಾನಿಲಗಳು, ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ಜಲಾಂತರ್ಗಾಮಿ ನೌಕೆಗಳಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಯುಗಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಇಂದಿನ ನಾಗರಿಕತೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾರಕವಾಗಿದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಪ್ರಗತಿಯು ನಮಗೆ ಒಳಿತು ಮಾಡಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಕೆಡುಕು ಮಾಡಬೇಕೇ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ವಿಜ್ಞಾನ, ಕಲೆ, ನಾಗರಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಯಾವ ಬಗೆಯ ವಿಚಾರಧಾರೆಯ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಗತಿಯ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಕನಾದ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಯತ್ನದ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವೇನು ಮತ್ತು ಆತ ತಾನು ಪಡೆದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವುದೇ ಅಸಲಿ ನಾಗರಿಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಇದೇ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಾಗೂ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ನೈತಿಕ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಸಿಕ್ಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕು, ಯಾವ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಳಸಬೇಕು, ಯಾವುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾವುದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮಾಗಿಸುವುದೇ ನಾಗರಿಕತೆಯ ನೈಜ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ. (ತನ್ಖೀಹಾತ್, ಪುಟಗಳು 80-81)












